1Παῦλος, δέσμιος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός, πρὸς Φιλήμονα τὸν ἀγαπητὸν καὶ συνεργὸν ἡμῶν 2καὶ τὴν Ἀπφίαν τὴν ἀγαπητήν καὶ Ἄρχιππον τὸν συστρατιώτην ἡμῶν καὶ τὴν κατ᾿ οἶκον σου ἐκκλησίαν· 3χάρις εἴη ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. 4Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν μου καὶ μνημονεύω σε πάντοτε ἐν ταῖς προσευχαῖς μου,5ἀκούων τὴν ἀγάπην σου καὶ τὴν πίστιν, τὴν ὁποίαν ἔχεις πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ εἰς πάντας τοὺς ἁγίους,6διὰ νὰ γείνῃ ἡ κοινωνία τῆς πίστεώς σου ἐνεργὸς διὰ τῆς φανερώσεως παντὸς καλοῦ τοῦ ἐν ὑμῖν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν.7Διότι χαρὰν πολλήν ἔχομεν καὶ παρηγορίαν διὰ τὴν ἀγάπην σου, ἐπειδή τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀνεπαύθησαν διὰ σοῦ, ἀδελφέ. 8Ὅθεν, ἄν καὶ ἔχω ἐν Χριστῷ πολλήν παρρησίαν νὰ ἐπιτάττω εἰς σὲ τὸ πρέπον,9ὅμως διὰ τὴν ἀγάπην μᾶλλον σὲ παρακαλῶ, τοιοῦτος ὤν ὡς Παῦλος ὁ γέρων, τώρα δὲ καὶ δέσμιος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,10σὲ παρακαλῶ ὑπὲρ τοῦ τέκνου μου, τὸν ὁποῖον ἐγέννησα ἐν τοῖς δεσμοῖς μου, ὑπὲρ τοῦ Ὀνησίμου,11ὅστις ἦτό ποτε ἄχρηστος εἰς σέ, τώρα δὲ εἰς σὲ καὶ εἰς ἐμὲ εἶναι χρήσιμος,12τὸν ὁποῖον πέμπω ὀπίσω. Σὺ δὲ αὐτόν, τουτέστι τὰ σπλάγχνα μου, δέχθητι·13τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἤθελον νὰ κρατῶ πλησίον μου, διὰ νὰ μὲ ὑπηρετῇ ἀντὶ σοῦ ἐν τοῖς δεσμοῖς τοῦ εὐαγγελίου· 14χωρὶς ὅμως τῆς γνώμης σου δὲν ἠθέλησα νὰ κάμω οὐδέν, διὰ νὰ μή ἦναι τὸ ἀγαθὸν σου ὡς κατ᾿ ἀνάγκην, ἀλλ᾿ ἐκουσίως. 15Διότι ἴσως διὰ τοῦτο ἐχωρίσθη πρὸς ὥραν, διὰ νὰ ἀπολάβῃς αὐτὸν διαπαντός,16οὐχὶ πλέον ὡς δοῦλον, ἀλλ᾿ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν, μάλιστα εἰς ἐμέ, πόσῳ δὲ μᾶλλον εἰς σὲ καὶ κατὰ σάρκα καὶ ἐν Κυρίῳ. 17Ἐὰν λοιπὸν ἔχῃς ἐμὲ κοινωνόν, δέχθητι αὐτὸν ὡς ἐμέ.18Καὶ ἐὰν σὲ ἠδίκησεν εἴς τι ἤ χρεωστῇ, λογαρίαζε τοῦτο εἰς ἐμέ· 19ἐγὼ ὁ Παῦλος ἔγραψα μὲ τὴν χεῖρά μου, ἐγὼ θέλω πληρώσει· διὰ νὰ μή σοὶ λέγω ὅτι καὶ σεαυτὸν ἔτι μοὶ χρεωστεῖς.20Ναί, ἀδελφέ, εἴθε νὰ λάβω ἐγὼ ταύτην τὴν χάριν παρὰ σοῦ ἐν Κυρίῳ· ἀνάπαυσόν μου τὰ σπλάγχνα ἐν Κυρίῳ. 21Πεποιθὼς εἰς τὴν ὑπακοήν σου ἔγραψα πρὸς σέ, ἐξεύρων ὅτι καὶ πλειότερον ἀφ᾿ ὅ, τι λέγω θέλεις κάμει.22Ἐνταυτῷ δὲ ἑτοίμαζέ μοι καὶ κατάλυμα· ἐπειδή ἐλπίζω ὅτι διὰ τῶν προσευχῶν σας θέλω χαρισθῆ εἰς ἐσᾶς. 23Ἀσπάζονταί σε Ἐπαφρᾶς ὁ συναιχμάλωτός μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,24Μάρκος, Ἀρίσταρχος, Δημᾶς, Λουκᾶς, οἱ συνεργοὶ μου. 25Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴη μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν. Ἀμήν.

1[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβὶδ δούλου τοῦ Κυρίου, ὅστις ἐλάλησε πρὸς τὸν Κύριον τοὺς λόγους της ᾠδῆς ταύτης, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἠλευθέρωσεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐκ τῆς χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Σαούλ· καὶ εἶπε,] Θέλω σὲ ἀγαπᾷ, Κύριε, ἡ ἰσχὺς μου. 2Ὁ Κύριος εἶναι πέτρα μου καὶ φρούριόν μου καὶ ἐλευθερωτής μου· Θεὸς μου, βράχος μου· ἐπ᾿ αὐτὸν θέλω ἐλπίζει· ἡ ἀσπὶς μου καὶ τὸ κέρας τῆς σωτηρίας μου· ὑψηλὸς πύργος μου. 3Θέλω ἐπικαλεσθῆ τὸν ἀξιΰμνητον Κύριον, καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου θέλω σωθῆ. 4Πόνοι θανάτου μὲ περιεκύκλωσαν, καὶ χείμαρροι ἀνομίας μὲ κατετρόμαξαν· 5Πόνοι τοῦ ᾅδου μὲ περιεκύκλωσαν, παγίδες θανάτου μὲ ἔφθασαν. 6Ἐν τῇ στενοχωρίᾳ μου ἐπεκαλέσθην τὸν Κύριον, καὶ πρὸς τὸν Θεὸν μου ἐβόησα. Ἤκουσεν ἐκ τοῦ ναοῦ αὑτοῦ τῆς φωνῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου ἦλθεν ἐνώπιον αὐτοῦ εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ.

12Ὥστε, ἀγαπητοὶ μου, καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε, οὐχὶ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον, ἀλλὰ τώρα πολὺ περισσότερον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου, μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐργάζεσθε τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν· 13διότι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὑτοῦ.14Πράττετε τὰ πάντα χωρὶς γογγυσμῶν καὶ ἀμφισβητήσεων,15διὰ νὰ γίνησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης, μεταξὺ τῶν ὁποίων λάμπετε ὡς φωστῆρες ἐν τῷ κόσμῳ, 16κρατοῦντες τὸν λόγον τῆς ζωῆς, διὰ καύχημά μου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἔτρεξα εἰς μάτην οὐδὲ εἰς μάτην ἐκοπίασα.

5Ὅτε δὲ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ, προσῆλθε πρὸς αὐτὸν ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν6καὶ λέγων· Κύριε, ὁ δοῦλός μου κεῖται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος.7Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ ἐλθὼν θέλω θεραπεύσει αὐτόν.8Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος εἶπε· Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ εἰσέλθῃς ὑπὸ τὴν στέγην μου· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγον, καὶ θέλει ἰατρευθῆ ὁ δοῦλός μου.9Διότι καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἑμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω πρὸς τοῦτον, Ὕπαγε, καὶ ὑπάγει, καὶ πρὸς ἄλλον, Ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ πρὸς τὸν δοῦλόν μου, Κάμε τοῦτο, καὶ κάμνει.10Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἀκολουθοῦντας· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραήλ εὗρον τοσαύτην πίστιν.11Σᾶς λέγω δὲ ὅτι πολλοὶ θέλουσιν ἐλθεῖ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν καὶ θέλουσι καθήσει μετὰ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας θέλουσιν ἐκβληθῆ εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων.13Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν ἑκατόνταρχον, Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας, ἄς γείνῃ εἰς σέ. Καὶ ἰατρεύθη ὁ δοῦλος αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

1Καὶ ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς Ἰωνᾶν ἐκ δευτέρου, λέγων, 2Σηκώθητι, ὕπαγε εἰς Νινευή, τὴν πόλιν τὴν μεγάλην, καὶ κήρυξον πρὸς αὐτήν τὸ κήρυγμα, τὸ ὁποῖον ἐγὼ λαλῶ πρὸς σέ. 3Καὶ ἐσηκώθη ὁ Ἰωνᾶς καὶ ὑπῆγεν εἰς Νινευή κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Ἡ δὲ Νινευή ἦτο πόλις μεγάλη σφόδρα, ὁδοῦ τριῶν ἡμερῶν·4Καὶ ἤρχισεν ὁ Ἰωνᾶς νὰ διέρχηται εἰς τὴν πόλιν ὁδὸν μιᾶς ἡμέρας καὶ ἐκήρυξε καὶ εἶπεν, Ἔτι τεσσαράκοντα ἡμέραι καὶ ἡ Νινευή θέλει καταστραφῆ. 5Καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Νινευή ἐπίστευσαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύθησαν σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν· 6διότι ὁ λόγος εἶχε φθάσει πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευή καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφῄρεσε τὴν στολήν αὑτοῦ ἐπάνωθεν ἑαυτοῦ καὶ ἐσκεπάσθη μὲ σάκκον καὶ ἐκάθησεν ἐπὶ σποδοῦ.7Καὶ διεκηρύχθη καὶ ἐγνωστοποιήθη ἐν τῇ Νινευή διὰ ψηφίσματος τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ ἐλαλήθη, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη, οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα, νὰ μή γευθῶσι μηδέν, μηδὲ νὰ βοσκήσωσι, μηδὲ ὕδωρ νὰ πίωσιν·8ἀλλ᾿ ἄνθρωπος καὶ κτῆνος νὰ σκεπασθῶσι μὲ σάκκους καὶ νὰ φωνάξωσιν ἰσχυρῶς πρὸς τὸν Θεόν· καὶ ἄς ἐπιστρέψωσιν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας, ἥτις εἶναι ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν. 9Τίς ἐξεύρει ἄν ἐπιστρέψῃ καὶ μεταμεληθῇ ὁ Θεὸς καὶ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ καὶ δὲν ἀπολεσθῶμεν; 10Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἐπέστρεψαν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτῶν τῆς πονηρᾶς· καὶ μετεμελήθη ὁ Θεὸς περὶ τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον εἶπε νὰ κάμῃ εἰς αὐτούς· καὶ δὲν ἔκαμεν αὐτό.