1Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Θεός, διὰ νὰ δείξῃ εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ ὅσα πρέπει νὰ γείνωσι ταχέως, καὶ ἐφανέρωσεν αὐτὰ ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὑτοῦ εἰς τὸν δοῦλον αὑτοῦ Ἰωάννην,2ὅστις ἐμαρτύρησε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ὅσα εἶδε.3Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ φυλάττοντες τὰ γεγραμμένα ἐν αὐτῇ· διότι ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον. 4Ὁ Ἰωάννης πρὸς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ τοῦ ὁ ὤν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος· καὶ ἀπὸ τῶν ἑπτὰ πνευμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου αὐτοῦ,5καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι ὁ μάρτυς ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ὁ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ λούσαντα ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν μὲ τὸ αἷμα αὑτοῦ,6καὶ ὅστις ἔκαμεν ἡμᾶς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα αὑτοῦ, εἰς αὐτὸν εἴη ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν. 7Ἰδού, ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν, καὶ θέλει ἰδεῖ αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες ἐξεκέντησαν αὐτόν, καὶ θέλουσι θρηνήσει ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς. Ναί, ἀμήν. 8Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τέλος, λέγει ὁ Κύριος, ὁ ὤν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ. 9Ἐγὼ ὁ Ἰωάννης, ὁ καὶ ἀδελφὸς σας καὶ συγκοινωνὸς εἰς τὴν θλῖψιν καὶ εἰς τὴν βασιλείαν καὶ τὴν ὑπομονήν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤμην ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.10Κατὰ τὴν κυριακήν ἡμέραν ἦλθον εἰς ἔκστασιν πνευματικήν, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνήν μεγάλην ὡς σάλπιγγος,11ἥτις ἔλεγεν· Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καί, Ὅ, τι βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον εἰς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας, τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ, εἰς Ἔφεσον καὶ εἰς Σμύρνην καὶ εἰς Πέργαμον καὶ εἰς Θυάτειρα καὶ εἰς Σάρδεις καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν καὶ εἰς Λαοδίκειαν. 12Καὶ ἐστράφην νὰ ἴδω τὴν φωνήν, ἥτις ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ στραφεὶς εἶδον ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς,13καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν εἶδον ἕνα ὅμοιον μὲ υἱὸν ἀνθρώπου, ἐνδεδυμένον ποδήρη χιτῶνα καὶ περιεζωσμένον πλησίον τῶν μαστῶν ζώνην χρυσήν.14Ἡ δὲ κεφαλή αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες ἦσαν λευκαὶ καὶ ὡς μαλλίον λευκόν, ὡς χιών· καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός,15καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι μὲ χαλκολίβανον, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι, καὶ ἡ φωνή αὐτοῦ ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν,16καὶ εἶχεν ἐν τῇ δεξιᾷ αὑτοῦ χειρὶ ἑπτὰ ἀστέρας, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ τοῦ ἐξήρχετο ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ἔλαμπεν ὡς ὁ ἥλιος λάμπει ἐν τῇ δυνάμει αὑτοῦ. 17Καὶ ὅτε εἶδον αὐτόν, ἔπεσα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡς νεκρός, καὶ ἐπέθηκε τὴν δεξιὰν αὑτοῦ χεῖρα ἐπ᾿ ἐμέ, λέγων μοι· Μή φοβοῦ· ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος18καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἔγεινα νεκρός, καὶ ἰδού, εἶμαι ζῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν, καὶ ἔχω τὰ κλειδία τοῦ ᾅδου καὶ τοῦ θανάτου.19Γράψον ὅσα εἶδες καὶ ὅσα εἶναι καὶ ὅσα μέλλουσι νὰ γείνωσι μετὰ ταῦτα· 20τὸ μυστήριον τῶν ἑπτὰ ἀστ

12Καὶ ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς ἐμέ, λέγων,13Υἱὲ ἀνθρώπου, ὅταν γῆ τις ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμὲ μὲ παράβασιν βαρεῖαν, τότε θέλω ἐκτείνει τὴν χεῖρά μου ἐπ᾿ αὐτήν καὶ συντρίψει τὸ ὑποστήριγμα τοῦ ἄρτου αὐτῆς, καὶ θέλω ἐξαποστείλει τὴν πεῖναν ἐναντίον αὐτῆς καὶ ἐκκόψει ἄνθρωπον καὶ κτῆνος ἀπ᾿ αὐτῆς·14καὶ ἐὰν οἱ τρεῖς οὗτοι ἄνδρες, Νῶε, Δανιήλ καὶ Ἰώβ, ἦσαν ἐν μέσῳ αὐτῆς, μόνοι οὗτοι ἤθελον σώσει τὰς ψυχὰς αὑτῶν διὰ τὴν δικαιοσύνην αὑτῶν, λέγει Κύριος ὁ Θεός. 15Καὶ ἐὰν ἤθελον ἐπιφέρει κατὰ τῆς γῆς θηρία κακὰ καὶ ἔφθειρον αὐτήν, ὥστε νὰ ἀφανισθῇ, ὥστε νὰ μή δύναταί τις νὰ περάσῃ δι᾿ αὐτῆς ἐξ αἰτίας τῶν θηρίων,16καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι ἄνδρες εὑρίσκοντο ἐν μέσῳ αὐτῆς, ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος ὁ Θεός, δὲν ἤθελον σώσει οὔτε υἱοὺς οὔτε θυγατέρας· μόνοι οὗτοι ἤθελον σωθῆ, ἡ δὲ γῆ ἤθελεν ἀφανισθῆ. 17Ἤ καὶ ἐὰν ἤθελον ἐπιφέρει ῥομφαίαν ἐπὶ τὴν γῆν ἐκείνην καὶ εἰπεῖ, Ῥομφαία, δίελθε διὰ τῆς γῆς, ὥστε νὰ ἐκκόψω ἀπ᾿ αὐτῆς ἄνθρωπον καὶ κτῆνος,18καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι ἄνδρες εὑρίσκοντο ἐν μέσῳ αὐτῆς, ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος ὁ Θεός, δὲν ἤθελον σώσει υἱοὺς καὶ θυγατέρας ἀλλ᾿ αὐτοὶ μόνοι ἤθελον σωθῆ. 19Ἤ ἐὰν ἤθελον ἐπιφέρει θανατικὸν ἐπὶ τὴν γῆν ἐκείνην καὶ ἐκχέει τὴν ὀργήν μου ἐπ᾿ αὐτήν μὲ αἷμα, ὥστε νὰ ἐκκόψω ἀπ᾿ αὐτῆς ἄνθρωπον καὶ κτῆνος,20καὶ εὑρίσκοντο ἐν μέσῳ αὐτῆς Νῶε, Δανιήλ καὶ Ἰώβ, ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος ὁ Θεός, δὲν ἤθελον σώσει οὔτε υἱὸν οὔτε θυγατέρα· οὗτοι μόνοι ἤθελον σώσει τὰς ψυχὰς αὑτῶν διὰ τὴν δικαιοσύνην αὑτῶν. 21Διότι οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Πόσῳ μᾶλλον λοιπόν, ὅταν ἐξαποστείλω τὰς τέσσαρας δεινὰς κρίσεις μου ἐπὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, τὴν ῥομφαίαν καὶ τὴν πεῖναν καὶ τὰ κακὰ θηρία καὶ τὸ θανατικόν, ὥστε νὰ ἐκκόψω ἀπ᾿ αὐτῆς ἄνθρωπον καὶ κτῆνος;22Πλήν ἰδού, θέλουσι μένει ἐν αὐτῇ λείψανα τινά, διασεσωσμένοι τινές, υἱοὶ καὶ θυγατέρες· ἰδού, οὗτοι θέλουσιν ἐξέλθει πρὸς ἐσᾶς καὶ θέλετε ἰδεῖ τὰς ὁδοὺς αὐτῶν καὶ τὰς πράξεις αὐτῶν· καὶ θέλετε παρηγορηθῆ διὰ τὰ κακά, τὰ ὁποῖα ἐπέφερα ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ πάντα ὅσα ἐπέφερα ἐπ᾿ αὐτήν.23Καὶ οὗτοι θέλουσι σᾶς παρηγορήσει, ὅταν ἴδητε τὰς ὁδοὺς αὐτῶν καὶ τὰς πράξεις αὐτῶν· καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ δὲν ἔκαμον χωρὶς αἰτίας πάντα ὅσα ἔκαμον ἐν αὐτῇ, λέγει Κύριος ὁ Θεός.

1 [Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅτε μετέβαλε τὸν τρόπον αὑτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Ἀβιμέλεχ· οὗτος δὲ ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ ἀπῆλθε.] Θέλω εὐλογεῖ τὸν Κύριον ἐν παντὶ καιρῷ· ἡ αἴνεσις αὐτοῦ θέλει εἶσθαι διαπαντὸς ἐν τῷ στόματί μου. 2Εἰς τὸν Κύριον θέλει καυχᾶσθαι ἡ ψυχή μου· οἱ ταπεινοὶ θέλουσιν ἀκούσει, καὶ θέλουσι χαρῆ. 3Μεγαλύνατε τὸν Κύριον μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ ἄς ὑψώσωμεν ὁμοῦ τὸ ὄνομα αὐτοῦ. 4Ἐξεζήτησα τὸν Κύριον, καὶ ἐπήκουσέ μου, καὶ ἐκ πάντων τῶν φόβων μου μὲ ἠλευθέρωσεν. 5Ἀπέβλεψαν πρὸς αὐτὸν καὶ ἐφωτίσθησαν, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν δὲν κατῃσχύνθησαν. 6Οὗτος ὁ πτωχὸς ἔκραξε, καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσε, καὶ ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων αὐτοῦ ἔσωσεν αὐτόν.

5Ἐὰν δὲ τις ἀπὸ σᾶς ἦναι ἐλλιπής σοφίας, ἄς ζητῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ δίδοντος εἰς πάντας πλουσίως καὶ μή ὀνειδίζοντος, καὶ θέλει δοθῆ εἰς αὐτόν. 6Ἄς ζητῇ ὅμως μετὰ πίστεως, χωρὶς νὰ διστάζῃ παντελῶς· διότι ὁ διστάζων ὁμοιάζει μὲ κῦμα θαλάσσης κινούμενον ὑπὸ ἀνέμων καὶ συνταραττόμενον.7Διότι ἄς μή νομίζῃ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι θέλει λάβει τι παρὰ τοῦ Κυρίου.8Ἄνθρωπος δίγνωμος εἶναι ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὑτοῦ.

1Καὶ ὅτε ἦλθεν αὐτὸς εἰς τὸν οἶκον τινὸς τῶν ἀρχόντων τῶν Φαρισαίων τὸ σάββατον διὰ νὰ φάγῃ ἄρτον, ἐκεῖνοι παρετήρουν αὐτόν.2Καὶ ἰδού, ἄνθρωπός τις ὑδρωπικὸς ἦτο ἔμπροσθεν αὐτοῦ.3Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς τοὺς νομικοὺς καὶ Φαρισαίους, λέγων· Εἶναι τάχα συγκεχωρημένον νὰ θεραπεύῃ τις ἐν τῷ σαββάτω;4Οἱ δὲ ἐσιώπησαν. Καὶ πιάσας ἰάτρευσεν αὐτὸν καὶ ἀπέλυσε.5Καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτοὺς εἶπε· Τίνος ὑμῶν ὁ ὄνος ἤ ὁ βοῦς θέλει πέσει εἰς φρέαρ, καὶ δὲν θέλει εὐθὺς ἀνασύρει αὐτὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου;6Καὶ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀποκριθῶσιν εἰς αὐτὸν πρὸς ταῦτα. 7Εἶπε δὲ παραβολήν πρὸς τοὺς κεκλημένους, ἐπειδή παρετήρει πῶς ἐξέλεγον τὰς πρωτοκαθεδρίας, λέγων πρὸς αὐτούς.8Ὅταν προσκληθῇς ὑπὸ τινος εἰς γάμους, μή καθήσῃς εἰς τὸν πρῶτον τόπον, μήποτε εἶναι προσκεκλημένος ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐντιμότερός σου,9καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος, ὅστις ἐκάλεσε σὲ καὶ αὐτόν, σοὶ εἴπῃ· Δὸς τόπον εἰς τοῦτον· καὶ τότε ἀρχίσῃς μὲ αἰσχύνην νὰ λαμβάνῃς τὸν ἔσχατον τόπον.10Ἀλλ᾿ ὅταν προσκληθῇς, ὕπαγε καὶ κάθησον εἰς τὸν ἔσχατον τόπον, διὰ νὰ σοὶ εἴπῃ ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ὅστις σὲ ἐκάλεσε· Φίλε, ἀνάβα ἀνωτέρω· τότε θέλεις ἔχει δόξαν ἐνώπιον τῶν συγκαθημένων μετὰ σοῦ.11Διότι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν θέλει ταπεινωθῆ καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν θέλει ὑψωθῆ.12Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς ἐκεῖνον, ὅστις προσεκάλεσεν αὐτόν. Ὅταν κάμνῃς γεῦμα ἤ δεῖπνον, μή προσκάλει τοὺς φίλους σου μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς σου μηδὲ τοὺς συγγενεῖς σου μηδὲ γείτονας πλουσίους, μήποτε καὶ αὐτοὶ σὲ ἀντικαλέσωσι, καὶ γείνῃ εἰς σὲ ἀνταπόδοσις.13Ἀλλ᾿ ὅταν κάμνῃς ὑποδοχήν, προσκάλει πτωχούς, βεβλαμμένους, χωλούς, τυφλούς,14καὶ θέλεις εἶσθαι μακάριος, διότι δὲν ἔχουσι νὰ σοὶ ἀνταποδώσωσιν· ἐπειδή ἡ ἀνταπόδοσις θέλει γείνει εἰς σὲ ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων.