1Καὶ ἀφοῦ διεσώθησαν, τότε ἐγνώρισαν ὅτι ἡ νῆσος ὀνομάζεται Μελίτη.2Οἱ δὲ βάρβαροι ἔδειξαν εἰς ἡμᾶς οὐ τὴν τυχοῦσαν φιλανθρωπίαν· διότι ἀνάψαντες πυράν, ὑπεδέχθησαν πάντας ἡμᾶς διὰ τὴν ἐπικειμένην βροχήν καὶ διὰ τὸ ψῦχος.3Ὅτε δὲ ὁ Παῦλος, συσσωρεύσας πλῆθος φρυγάνων, ἔβαλεν ἐπὶ τὴν πυράν, ἔχιδνα ἐξελθοῦσα ἐκ τῆς θερμότητος προσεκολλήθη εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ.4Ὡς δὲ εἶδον οἱ βάρβαροι τὸ θηρίον κρεμάμενον ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους· Βεβαίως φονεὺς εἶναι ὁ ἄνθρωπος οὗτος, τὸν ὁποῖον διασωθέντα ἐκ τῆς θαλάσσης ἡ θεία δίκη δὲν ἀφῆκε νὰ ζῇ. 5Καὶ αὐτὸς μὲν ἀπετίναξε τὸ θηρίον εἰς τὸ πῦρ καὶ δὲν ἔπαθεν οὐδὲν κακόν·6ἐκεῖνοι δὲ ἐπρόσμενον ὅτι ἔμελλε νὰ πρησθῇ ἤ ἐξαίφνης νὰ πέσῃ κάτω νεκρός. Ἀφοῦ ὅμως ἐπρόσμενον πολλήν ὥραν καὶ ἔβλεπον ὅτι οὐδὲν κακὸν ἐγίνετο εἰς αὐτόν, μεταβαλόντες στοχασμὸν ἔλεγον ὅτι εἶναι Θεός.

17Υἱὲ ἀνθρώπου, σὲ κατέστησα φύλακα ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰσραήλ· ἄκουσον λοιπὸν λόγον ἐκ τοῦ στόματός μου καὶ νουθέτησον αὐτοὺς παρ᾿ ἐμοῦ.18Ὅταν λέγω πρὸς τὸν ἄνομον, Ἐξάπαντος θέλεις θανατωθῆ, καὶ σὺ δὲν νουθετήσῃς αὐτὸν καὶ δὲν λαλήσῃς διὰ νὰ ἀποτρέψῃς τὸν ἄνομον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς ἀνόμου, ὥστε νὰ σώσῃς τὴν ζωήν αὐτοῦ, ἐκεῖνος μὲν ὁ ἄνομος θέλει ἀποθάνει ἐν τῇ ἀνομίᾳ αὑτοῦ· πλήν ἐκ τῆς χειρὸς σου θέλω ζητήσει τὸ αἷμα αὐτοῦ.19Ἀλλ᾿ ἐὰν σὺ μὲν νουθετήσῃς τὸν ἄνομον, αὐτὸς ὅμως δὲν ἐπιστρέφῃ ἀπὸ τῆς ἀνομίας αὑτοῦ καὶ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτοῦ τῆς ἀνόμου, ἐκεῖνος μὲν θέλει ἀποθάνει ἐν τῇ ἀνομίᾳ αὑτοῦ, σὺ δὲ ἠλευθέρωσας τὴν ψυχήν σου. 20Πάλιν, ἐὰν ὁ δίκαιος ἐκτραπῇ ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ καὶ πράξῃ ἀνομίαν, καὶ ἐγὼ θέσω πρόσκομμα ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ἐκεῖνος θέλει ἀποθάνει· ἐπειδή δὲν ἔδωκας εἰς αὐτὸν νουθεσίαν θέλει ἀποθάνει ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ αὑτοῦ, καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ, τὴν ὁποίαν ἔκαμε, δὲν θέλει μνημονευθῆ· πλήν ἐκ τῆς χειρὸς σου θέλω ζητήσει τὸ αἷμα αὐτοῦ.21Ἐὰν ὅμως σὺ νουθετήσῃς τὸν δίκαιον διὰ νὰ μή ἁμαρτήσῃ καὶ αὐτὸς δὲν ἁμαρτήσῃ, ὁ δίκαιος θέλει βεβαίως ζήσει, διότι ἐνουθετήθη· καὶ σὺ ἠλευθέρωσας τὴν ψυχήν σου.

24Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ἐὰν ὁ κόκκος τοῦ σίτου δὲν πέσῃ εἰς τὴν γῆν καὶ ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει.25Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν ψυχήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσῃ αὐτήν, καὶ ὅστις μισεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωήν αἰώνιον θέλει φυλάξει αὐτήν. 26Ἐὰν ἐμὲ ὑπηρετῇ τις, ἐμὲ ἄς ἀκολουθῇ, καὶ ὅπου εἶμαι ἐγώ, ἐκεῖ θέλει εἶσθαι καὶ ὁ ὑπηρέτης ὁ ἐμός· καὶ ἐὰν τις ἐμὲ ὑπηρετῇ, θέλει τιμήσει αὐτὸν ὁ Πατήρ. 27Τώρα ἡ ψυχή μου εἶναι τεταραγμένη· καὶ τί νὰ εἴπω; Πάτερ, σῶσόν με ἐκ τῆς ὥρας ταύτης. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην.28Πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. Ἦλθε λοιπὸν φωνή ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν θέλω δοξάσει.29Ὁ ὄχλος λοιπὸν ὁ παρεστὼς καὶ ἀκούσας ἔλεγεν ὅτι ἔγεινε βροντή· ἄλλοι ἔλεγον· Ἄγγελος ἐλάλησε πρὸς αὐτόν.

24Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, δὲν ἦτο μετ᾿ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς.25Ἔλεγον λοιπὸν πρὸς αὐτὸν οἱ ἄλλοι μαθηταί· Εἴδομεν τὸν Κύριον. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐὰν δὲν ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, δὲν θέλω πιστεύσει.26Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ᾿ αὐτῶν. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ἐνῷ αἱ θύραι ἦσαν κεκλεισμέναι, καὶ ἐστάθη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν.27Ἔπειτα λέγει πρὸς τὸν Θωμᾶν· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ἐδὼ καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευρὰν μου, καὶ μή γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστός.28Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεὸς μου.29Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐπειδή μὲ εἶδες, Θωμᾶ, ἐπίστευσας· μακάριοι ὅσοι δὲν εἶδον καὶ ἐπίστευσαν. 30Καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὑτοῦ, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ·31ταῦτα δὲ ἐγράφησαν διὰ νὰ πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ πιστεύοντες νὰ ἔχητε ζωήν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

10Ἄν καὶ ἐλάλει πρὸς τὸν Ἰωσήφ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, οὗτος ὅμως δὲν ὑπήκουσεν εἰς αὐτήν νὰ κοιμηθῇ μετ᾿ αὐτῆς, διὰ νὰ συνευρεθῇ μετ᾿ αὐτῆς.11Καὶ ἡμέραν τινὰ εἰσῆλθεν ὁ Ἰωσήφ εἰς τὴν οἰκίαν διὰ νὰ κάμῃ τὰ ἔργα αὑτοῦ, καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων τοῦ οἴκου ἦτο ἐκεῖ ἐν τῷ οἴκῳ.12Καὶ ἐκείνη ἥρπασεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, λέγουσα, Κοιμήθητι μετ᾿ ἐμοῦ· ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ἀφήσας τὸ ἱμάτιον αὑτοῦ εἰς τὰς χεῖρας αὐτῆς, ἔφυγε, καὶ ἐξῆλθεν ἔξω.13Καὶ ὡς εἶδεν ὅτι ἀφῆκε τὸ ἱμάτιον αὑτοῦ εἰς τὰς χεῖρας αὐτῆς καὶ ἔφυγεν ἔξω,14ἐβόησε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τῆς οἰκίας αὑτῆς καὶ ἐλάλησε πρὸς αὐτούς, λέγουσα, Ἴδετε, ἔφερεν εἰς ἡμᾶς ἄνθρωπον Ἑβραῖον διὰ νὰ μᾶς ἐμπαίξῃ· εἰσῆλθε πρὸς ἐμὲ διὰ νὰ κοιμηθῇ μετ᾿ ἐμοῦ καὶ ἐγὼ ἐβόησα μετὰ φωνῆς μεγάλης·15καὶ ὡς ἤκουσεν ὅτι ὕψωσα τὴν φωνήν μου καὶ ἐβόησα, ἀφήσας τὸ ἱμάτιον αὑτοῦ παρ᾿ ἐμοὶ ἔφυγε καὶ ἐξῆλθεν ἔξω. 16Καὶ ἀπέθεσε τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ παρ᾿ αὐτῇ, ἑωσοῦ ἦλθεν ὁ κύριος αὐτοῦ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ.17Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν κατὰ τοὺς λόγους τούτους, λέγουσα, Ὁ δοῦλος ὁ Ἑβραῖος, τὸν ὁποῖον ἔφερες εἰς ἡμᾶς, εἰσῆλθε πρὸς ἐμὲ διὰ νὰ μὲ ἐμπαίξῃ,18καὶ ὡς ὕψωσα τὴν φωνήν μου καὶ ἐβόησα, ἀφήσας τὸ ἱμάτιον αὑτοῦ παρ᾿ ἐμοὶ, ἔφυγεν ἔξω.19Καὶ ὡς ἤκουσεν ὁ κύριος αὐτοῦ τοὺς λόγους τῆς γυναικὸς αὑτοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλάλησε πρὸς αὐτόν, λέγουσα, Οὕτω μοὶ ἔκαμεν ὁ δοῦλός σου, ἐξήφθη ἡ ὀργή αὐτοῦ.20Καὶ λαβὼν ὁ κύριος τοῦ Ἰωσήφ αὐτόν, ἔβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν ὀχυρὰν φυλακήν, εἰς τὸν τόπον ὅπου οἱ δέσμιοι τοῦ βασιλέως ἦσαν πεφυλακισμένοι καὶ ἔμενεν ἐκεῖ ἐν τῇ ὀχυρᾷ φυλακῇ. 21Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος ἦτο μετὰ τοῦ Ἰωσήφ καὶ ἐπέχεεν εἰς αὐτὸν ἔλεος, καὶ ἔδωκε χάριν εἰς αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ ἀρχιδεσμοφύλακος.22Καὶ παρέδωκεν ὁ ἀρχιδεσμοφύλαξ εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Ἰωσήφ πάντας τοὺς δεσμίους, τοὺς ἐν τῇ ὀχυρᾷ φυλακῇ· καὶ πάντα ὅσα ἐπράττοντο ἐκεῖ, αὐτὸς ἔκαμνεν αὐτά.23Ὁ ἀρχιδεσμοφύλαξ δὲν ἐθεώρει οὐδὲν ἐκ τῶν ὅσα ἦσαν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ· διότι ὁ Κύριος ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ὁ Κύριος εὐώδονεν ὅσα αὐτὸς ἔκαμνε.