Κυριακάτικα Κηρύγματα

1Τίς ἐπίστευσεν εἰς τὸ κήρυγμα ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;2διότι ἀνέβη ἐνώπιον αὐτοῦ ὡς τρυφερὸν φυτὸν καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ ξηρᾶς γῆς· δὲν ἔχει εἶδος οὐδὲ κάλλος· καὶ εἴδομεν αὐτὸν καὶ δὲν εἶχεν ὡραιότητα ὥστε νὰ ἐπιθυμῶμεν αὐτόν.3Καταπεφρονημένος καὶ ἀπερριμμένος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος θλίψεων καὶ δόκιμος ἀσθενείας· καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἀποστρέφει τις τὸ πρόσωπον, κατεφρονήθη καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσθημεν αὐτόν. 4Αὐτὸς τῳόντι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἐβάστασε καὶ τὰς θλίψεις ἡμῶν ἐπεφορτίσθη· ἡμεῖς δὲ ἐνομίσαμεν αὐτὸν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον ὑπὸ Θεοῦ καὶ τεταλαιπωρημένον.5Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐτραυματίσθη διὰ τὰς παραβάσεις ἡμῶν, ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· ἡ τιμωρία, ἥτις ἔφερε τὴν εἰρήνην ἡμῶν, ἦτο ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ διὰ τῶν πληγῶν αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.6Πάντες ἡμεῖς ἐπλανήθημεν ὡς πρόβατα· ἐστράφημεν ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· καὶ ὁ Κύριος ἔθεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν ἀνομίαν πάντων ἡμῶν. 7Αὐτὸς ἦτο κατατεθλιμμένος καὶ βεβασανισμένος ἀλλὰ δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ· ἐφέρθη ὡς ἀρνίον ἐπὶ σφαγήν, καὶ ὡς πρόβατον ἔμπροσθεν τοῦ κείροντος αὐτὸ ἄφωνον, οὕτω δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ.8Ἀπὸ καταθλίψεως καὶ κρίσεως ἀνηρπάχθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς θέλει διηγηθῆ; διότι ἐσηκώθη ἀπὸ τῆς γῆς τῶν ζώντων· διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ λαοῦ μου ἐτραυματίσθη.9Καὶ ὁ τάφος αὐτοῦ διωρίσθη μετὰ τῶν κακούργων· πλήν εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐστάθη μετὰ τοῦ πλουσίου· διότι δὲν ἔκαμεν ἀνομίαν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ.

1[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Κύριε, ἐδοκίμασάς με καὶ μὲ ἐγνώρισας. 2Σὺ γνωρίζεις τὸ κάθισμά μου καὶ τὴν ἔγερσίν μου· νοεῖς τοὺς λογισμοὺς μου ἀπὸ μακρόθεν. 3Ἐξερευνᾷς τὸ περιπάτημά μου καὶ τὸ πλαγίασμά μου καὶ πάσας τὰς ὁδοὺς μου γνωρίζεις. 4Διότι καὶ πρὶν ἔλθῃ ὁ λόγος εἰς τὴν γλῶσσάν μου, ἰδού, Κύριε, γνωρίζεις τὸ πᾶν. 5Μὲ περικυκλόνεις ὄπισθεν καὶ ἔμπροσθεν, καὶ ἔθεσας ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου. 6Ἡ γνῶσις αὕτη εἶναι ὑπερθαύμαστος εἰς ἐμέ· εἶναι ὑψηλή· δὲν δύναμαι νὰ φθάσω εἰς αὐτήν. 7Ποῦ νὰ ὑπάγω ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου; καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ νὰ φύγω; 8Ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, εἶσαι ἐκεῖ· ἐὰν πλαγιάσω εἰς τὸν ᾅδην, ἰδού, σύ. 9Ἐὰν λάβω τὰς πτέρυγας τῆς αὐγῆς καὶ κατοικήσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης, 10καὶ ἐκεῖ θέλει μὲ ὁδηγήσει ἡ χεὶρ σου καὶ ἡ δεξιὰ σου θέλει μὲ κρατεῖ. 11Ἐὰν εἴπω, Ἀλλὰ τὸ σκότος θέλει μὲ σκεπάσει, καὶ ἡ νὺξ θέλει εἶσθαι φῶς περὶ ἐμέ· 12καὶ αὐτὸ τὸ σκότος δὲν σκεπάζει οὐδὲν ἀπὸ σοῦ· καὶ ἡ νὺξ λάμπει ὡς ἡ ἡμέρα· εἰς σὲ τὸ σκότος εἶναι ὡς τὸ φῶς. 13Διότι σὺ ἐμόρφωσας τοὺς νεφροὺς μου· μὲ περιετύλιξας ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς μου. 14Θέλω σὲ ὑμνεῖ, διότι φοβερῶς καὶ θαυμασίως ἐπλάσθην· θαυμάσια εἶναι τὰ ἔργα σου· καὶ ἡ ψυχή μου κάλλιστα γνωρίζει τοῦτο.

6Μὲ τί θέλω ἐλθεῖ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, νὰ προσκυνήσω ἐνώπιον τοῦ ὑψίστου Θεοῦ; θέλω ἐλθεῖ ἐνώπιον αὐτοῦ μὲ ὁλοκαυτώματα, μὲ μόσχους ἐνιαυσίους;7Θέλει εὐαρεστηθῆ ὁ Κύριος εἰς χιλιάδας κριῶν ἤ εἰς μυριάδας ποταμῶν ἐλαίου; θέλω δώσει τὸν πρωτότοκόν μου διὰ τὴν παράβασίν μου, τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας μου διὰ τὴν ἁμαρτίαν τῆς ψυχῆς μου; 8Αὐτὸς σοὶ ἔδειξεν, ἄνθρωπε, τί τὸ καλόν· καὶ τί ζητεῖ ὁ Κύριος παρὰ σοῦ, εἰμή νὰ πράττῃς τὸ δίκαιον καὶ νὰ ἀγαπᾷς ἔλεος καὶ νὰ περιπατῇς ταπεινῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ σου;

1Καὶ ἐὰν ὑπακούῃς ἐπιμελῶς εἰς τὴν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, διὰ νὰ προσέχῃς νὰ κάμνῃς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, τὰς ὁποίας ἐγὼ προστάζω εἰς σὲ σήμερον, θέλει σὲ ὑψώσει Κύριος ὁ Θεὸς σου ὑπεράνω πάντων τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς·2καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ ἐπὶ σὲ πᾶσαι αἱ εὐλογίαι αὗται καὶ θέλουσι σὲ εὑρεῖ, ἐὰν ὑπακούσῃς εἰς τὴν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου.3Εὐλογημένος θέλεις εἶσθαι ἐν τῇ πόλει καὶ εὐλογημένος θέλεις εἶσθαι ἐν τῷ ἀγρῷ.4Εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου καὶ ὁ καρπὸς τῆς γῆς σου καὶ ὁ καρπὸς τῶν κτηνῶν σου, αἱ ἀγέλαι τῶν βοῶν σου καὶ τὰ ποίμνια τῶν προβάτων σου.5Εὐλογημένον τὸ καλάθιόν σου καὶ ἡ σκάφη σου.6Εὐλογημένος θέλεις εἶσθαι ὅταν εἰσέρχησαι, καὶ εὐλογημένος θέλεις εἶσθαι ὅταν ἐξέρχησαι.7Τοὺς ἐχθροὺς σου, τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ σέ, ὁ Κύριος θέλει κάμει αὐτοὺς νὰ συντριφθῶσιν ἔμπροσθέν σου· ἀπὸ μιᾶς ὁδοῦ θέλουσιν ἐξέλθει ἐπὶ σέ, καὶ ἀπὸ ἑπτὰ ὁδῶν θέλουσι φύγει ἀπὸ προσώπου σου. 8Ὁ Κύριος θέλει ἐξαποστέλλει ἐπὶ σὲ τὴν εὐλογίαν εἰς τὰς ἀποθήκας σου καὶ εἰς πάντα ὅσα ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου· καὶ θέλει σὲ εὐλογήσει ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ὁποίαν Κύριος ὁ Θεὸς σου δίδει εἰς σέ.9Ὁ Κύριος θέλει σὲ καταστήσει εἰς ἑαυτὸν λαὸν ἅγιον, καθὼς ὥμοσε πρὸς σέ, ἐὰν φυλάττῃς τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, καὶ περιπατῇς εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ.10Καὶ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς θέλουσιν ἰδεῖ, ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἐπικέκληται ἐπὶ σέ, καὶ θέλουσι τρομάζει ἀπὸ σοῦ. 11Καὶ ὁ Κύριος θέλει σὲ πληθύνει εἰς ἀγαθά, εἰς τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας σου καὶ εἰς τὸν καρπὸν τῶν κτηνῶν σου καὶ εἰς τὰ γεννήματα τῆς γῆς σου, ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ὁποίαν ὥμοσε Κύριος πρὸς τοὺς πατέρας σου νὰ δώσῃ εἰς σέ.12Ὁ Κύριος θέλει ἀνοίξει εἰς σὲ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν αὑτοῦ, τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ δίδῃ βροχήν εἰς τὴν γῆν σου κατὰ τὸν καιρὸν αὐτῆς, καὶ διὰ νὰ εὐλογῇ πάντα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου· καὶ θέλεις δανείζει εἰς πολλὰ ἔθνη, σὺ δὲ δὲν θέλεις δανείζεσθαι.13Καὶ θέλει σὲ καταστήσει ὁ Κύριος κεφαλήν καὶ οὐχὶ οὐράν· καὶ θέλεις εἶσθαι μόνον ὑπεράνω καὶ δὲν θέλεις εἶσθαι ὑποκάτω· ἐὰν ὑπακούσῃς εἰς τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τὰς ὁποίας ἐγὼ προστάζω εἰς σὲ σήμερον, νὰ φυλάττῃς καὶ νὰ ἐκτελῇς·14καὶ δὲν θέλεις ἐκκλίνει ἀπὸ πάντων τῶν λόγων, τοὺς ὁποίους ἐγὼ προστάζω εἰς ἐσᾶς σήμερον, δεξιὰ ἤ ἀριστερά, διὰ νὰ ὑπάγῃς κατόπιν ἄλλων θεῶν διὰ νὰ λατρεύσῃς αὐτούς.

1Καὶ ἐνῷ αὐτὸς προσηύχετο ἐν τόπῳ τινί, καθὼς ἔπαυσεν, εἶπέ τις τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς αὐτόν· Κύριε, δίδαξον ἡμᾶς νὰ προσευχώμεθα, καθὼς καὶ ὁ Ἰωάννης ἐδίδαξε τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ. 2Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Ὅταν προσεύχησθε, λέγετε· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·3τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδε εἰς ἡμᾶς καθ᾿ ἡμέραν·4καὶ συγχώρησον εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, διότι καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν εἰς πάντα ἁμαρτάνοντα εἰς ἡμᾶς· καὶ μή φέρῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλ᾿ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. 5Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐὰν τις ἐξ ὑμῶν ἔχῃ φίλον, καὶ ὑπάγῃ πρὸς αὐτὸν τὸ μεσονύκτιον καὶ εἴπῃ πρὸς αὐτόν· Φίλε, δάνεισόν μοι τρεῖς ἄρτους,6ἐπειδή ἦλθε φίλος μου πρὸς ἐμὲ ἐξ ὁδοιπορίας, καὶ δὲν ἔχω τι νὰ βάλω ἔμπροσθεν αὐτοῦ.7Καὶ ἐκεῖνος ἀποκριθεὶς ἔσωθεν εἴπῃ· Μή μὲ ἐνόχλει· ἡ θύρα εἶναι ἤδη κεκλεισμένη καὶ τὰ παιδία μου εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ εἰς τὴν κλίνην· δὲν δύναμαι νὰ σηκωθῶ καὶ νὰ σοὶ δώσω.8Σᾶς λέγω· Καὶ ἄν δὲν σηκωθῇ καὶ δώσῃ εἰς αὐτόν, διότι εἶναι φίλος αὐτοῦ, τοὐλάχιστον διὰ τὴν ἀναίδειαν αὐτοῦ θέλει σηκωθῆ καὶ δώσει εἰς αὐτὸν ὅσα χρειάζεται. 9Καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω· Αἰτεῖτε καὶ θέλει σᾶς δοθῆ· ζητεῖτε καὶ θέλετε εὐρεῖ, κρούετε καὶ θέλει σᾶς ἀνοιχθῆ.10Διότι πᾶς ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ εἰς τὸν κρούοντα θέλει ἀνοιχθῆ.11Καὶ ἐὰν τις ἐξ ὑμῶν ἦναι πατήρ, καὶ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ζητήσῃ ἄρτον, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν λίθον; καὶ ἐὰν ὀψάριον, μήπως ἀντὶ ὀψαρίου θέλει δώσει εἰς αὐτὸν ὄφιν;12ἤ καὶ ἄν ζητήσῃ όν, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν σκορπίον;13ἐὰν λοιπὸν σεῖς, πονηροὶ ὄντες, ἐξεύρετε νὰ δίδητε καλὰς δόσεις εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατήρ ὁ οὐράνιος θέλει δώσει Πνεῦμα Ἃγιον εἰς τοὺς αἰτοῦντας παρ᾿ αὐτοῦ;