Η ΛΥΠΗ

1Καὶ ἐν τῷ μηνὶ Νισάν, ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔτει Ἀρταξέρξου τοῦ βασιλέως, ἦτο οἶνος ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ λαβὼν τὸν οἶνον, ἔδωκα εἰς τὸν βασιλέα. Ποτὲ δὲ δὲν εἶχον σκυθρωπάσει ἐνώπιον αὐτοῦ. 2Ὅθεν ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς ἐμέ, Διὰ τί τὸ πρόσωπόν σου εἶναι σκυθρωπόν, ἐνῷ σὺ ἄρρωστος δὲν εἶσαι; τοῦτο δὲν εἶναι εἰμή λύπη καρδίας. Τότε ἐφοβήθην πολὺ σφόδρα.3Καὶ εἶπα πρὸς τὸν βασιλέα, Ζήτω ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα· διὰ τί τὸ πρόσωπόν μου νὰ μή ἦναι σκυθρωπόν, ἐνῷ ἡ πόλις, ὁ τόπος τῶν τάφων τῶν πατέρων μου, κεῖται ἠρημωμένος, καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς κατηναλωμέναι ὑπὸ τοῦ πυρός; 4Τότε ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς ἐμέ, Περὶ τίνος κάμνεις σὺ αἴτησιν; Καὶ προσηυχήθην εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ.5Καὶ εἶπα πρὸς τὸν βασιλέα, Ἐὰν ἦναι ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα, καὶ ἐὰν ὁ δοῦλός σου εὕρηκε χάριν ἐνώπιόν σου, νὰ μὲ πέμψῃς εἰς τὸν Ἰούδαν, εἰς τὴν πόλιν τῶν τάφων τῶν πατέρων μου, καὶ νὰ ἀνοικοδομήσω αὐτήν. 6Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ἐμέ, καθημένης πλησίον αὐτοῦ τῆς βασιλίσσης, Πόσον μακρὰ θέλει εἶσθαι ἡ πορεία σου; καὶ πότε θέλεις ἐπιστρέψει; Καὶ εὐηρεστήθη ὁ βασιλεὺς καὶ μὲ ἔπεμψε· καὶ ἔδωκα εἰς αὐτὸν προθεσμίαν.7Καὶ εἶπα πρὸς τὸν βασιλέα, Ἐὰν ἦναι ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἄς μοὶ δοθῶσιν ἐπιστολαὶ πρὸς τοὺς πέραν τοῦ ποταμοῦ ἐπάρχους, διὰ νὰ μὲ συμπαραπέμψωσιν, ἑωσοῦ ἔλθω εἰς τὸν Ἰούδαν·8καὶ ἐπιστολή πρὸς τὸν Ἀσὰφ τὸν φύλακα τοῦ βασιλικοῦ δάσους, διὰ νὰ μοὶ δώσῃ ξύλα νὰ κατασκευάσω τὰς πύλας τοῦ φρουρίου τοῦ ναοῦ καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως καὶ τὸν οἶκον, εἰς τὸν ὁποῖον θέλω εἰσέλθει. Καὶ ἐχάρισεν ὁ βασιλεὺς εἰς ἐμὲ πάντα, κατὰ τὴν ἐπ᾿ ἐμὲ ἀγαθήν χεῖρα τοῦ Θεοῦ μου.